Spurtje voor de hostie

Il se passe toujours quelque chose à Charleroi. Een hilarische opdruk op een T-shirt van een vroegere collega flitste door mijn hoofd, toen ik tijdens de zondagsmis een dame naar broeder Anton zag lopen om in extremis nog een deeltje van het lichaam van Christus te bemachtigen. In haar spoor een bedeesde jongen, haar zoontje allicht, die ook graag een hostie genuttigd had. Maar dan volgde grote broer, die het onverwachte manoeuvre van zijn moeder breed glimlachend filmde met zijn slimme telefoon.

Een moment van opschudding in een voor de rest rustige viering, ware er niet die handige move van broeder Kiran die zich als een volleerd politicus indekte met zijn preek over de Drievuldigheid. Een geloofspunt waarover menig theoloog al gestruikeld is. ‘Als u straks zegt dat u niets begrepen hebt van mijn preek, dan is hij geslaagd’. Il se passe toujours quelque chose à Saint-Paul.