Schemering

We sluiten de calvarietuin wat vroeger dan gewoonlijk in de winter. Er is geen verlichting en we willen niet dat bezoekers struikelen over een drempel, terwijl ze tastend zoeken naar de Romeinse Engelenbrug. Of blauwe schenen oplopen na een onzachte confrontatie met het bidbankje, dat opzij van die brug zijn plek heeft gevonden. Of dat we ze door de duisternis niet opmerken bij het sluiten van de deur naar de tuin, zodat ze een nachtje moeten doorbrengen tussen de profeten, dominicanen en heiligen.

We geven bezoekers de goede raad om in het laatste geval gedurende de nacht niet te bewegen. Om 17u wordt het alarmsysteem geactiveerd en het geeft zo’n herrie voor de omwonenden als een achtergebleven bezoeker alsnog begint rond te lopen.

Wanneer de schemering je doet twijfelen over de identiteit van de profeten of wanneer je waant dat de engel met de doornenkroon zachtjes met zijn linkervleugel beweegt, dan is het tijd om ook de laatste bezoeker vriendelijk te manen om de tuin te verlaten. Samen sta je nog even te kijken en te luisteren, terwijl je met de seconde minder ziet en hoort. Tijdens de schemering is de calvarietuin naast de Sint-Pauluskerk pure magie.