Een hemelgat

Wie in onze kerk naar boven kijkt, merkt sterren op het gewelf. De sterren zijn er om functionele en esthetische redenen aangebracht. Ze geven een stukje hemel weer en bedekken gaten in het gewelf.

Vanop de zolder konden de sterren verwijderd worden. Touwen werden door de openingen naar beneden gelaten, in de kerk werd aan de touwen een zitplankje bevestigd. Daarop kon iemand plaats nemen en naar boven worden gehesen. Zo kon er een herstelling aan de ramen of muren gebeuren.

Na de brand van 1968 werd de verbrande houten zoldering vervangen door een betonnen zoldering, de sterren staan nog steeds in het gewelf maar zitten nu vast in het beton.

Wie naar het hemelse gewelf kijkt, merkt boven het vieringaltaar een rond luik op. Werd dit luik gebruikt voor het optakelen van materiaal, een hijsgat om bouwmateriaal voor herstellingen aan gewelven of daken naar de zolder te brengen of was dit een “ hemelgat”.

Sinds de 13de eeuw kende een aantal kerken de traditie om met Hemelvaart een beeld van de verrezen Christus in processie door de kerk te dragen. Onder het zingen van het antifoon Ascendo ad patrem ( ‘Ik stijg op naar de vader’) werd het beeld naar boven getrokken tot het in het gewelf verdween. Met Pinksteren kon dan weer een gebeeldhouwde of levende duif door het hemelgat naar buiten. In sommige kerken liet men tijdens de advent een zingende koorknaap als engel Gabriël naar beneden dalen.

Zouden de dominicanen het luik in het gewelf van de Sint-Pauluskerk voor de liturgie gebruikt hebben, we weten het niet. In het luik hangt nu een lichtarmatuur.