Episcopale grafschennis

De Sint-Pauluskerk wacht al 224 jaar op een vergoeding van het bisdom Antwerpen voor gedeeltelijke vernieling van een kunstwerk van een bisschop door een bisschop. Ondertussen is het bedrag, met vermeerdering van intresten en derving van inkomsten, al aardig opgelopen.

Op 13 juni 1700 was de net ingehuldigde bisschop van Antwerpen, Reginald Cools, in de predikherenkerk van de stad. Cools was een dominicaan, vandaar. Hij werd dat jaar 82 en dat was in 1700 een hoogst uitzonderlijke leeftijd. Als ondersteuning tijdens zijn verplaatsingen had Cools de staf van Sint-Salvator geleend, maar die bleek zo zwaar dat de bisschop er meer last dan plezier van had.
In Sint-Paulus werd gezocht naar een lichter alternatief, de bisschoppelijke status waardig en “soo wierd genomen den houten staf van de tombe van wijlen den bisschop Ophovius”. Dat was niet erg netjes maar nog wel begrijpelijk, we worden allemaal een dagje ouder. Maar dan gebeurde het echte drama met ons stuk kostbaar funerair erfgoed.

‘Den selfden staf seer oudt was ende vermeluwt, soo datter een deel afviel ende evenwel soo ginck den bisschop … uijt de predickheerenkercke lanx de Swertsusterstraete’.

Wacht eens even. De nieuwe bisschop van Antwerpen ‘leende’ de staf van de oude bisschop van ’s Hertogenbosch en dan nog wel van diens grafmonument. Reginald Cools slaagde er vervolgens in om de staf stuk te maken, hoewel die slechts een beetje vermolmd was. Tenslotte was de oude rakker dan ook nog eens met de restanten van de staf ribbedebie en waarschijnlijk zijn die geëindigd in de bisschoppelijke haard.
Sinds 1700 knielt Michael Ophovius stafloos op zijn monument. Die mens geraakt nooit meer alleen recht.