Ford Capri

Nog voor ik een officieel rijbewijs verwierf, had ik in de haven al honderden kilometers rijervaring achter de rug. Agence Maritime Anversoise, waar ik als loopjongen voor werkte, verscheepte auto’s van Ford in Keulen via Antwerpen naar wereldwijde bestemmingen. In de jaren 1972 / 1973 waren dat meestal Ford Capri’s en in de weekends ging ik die mee mooi op een rijtje zetten. Het waren laagvliegende, benzineslurpende bommen op wielen. Ik kreeg 100 frank per uur, in ’t zwart, gek dat ik precies dat onthouden heb, het moet niet slecht betaald geweest zijn voor die tijd.

De foto in het Felixarchief is van dezelfde periode en mijn kennersblik viel vrij snel op de Ford Capri, vooraan in een groepje van drie, naast een Peugeot en een eendje. Wat een ongelooflijk deprimerende foto. De Sint-Pauluskerk dakloos, half-torenloos, de Korte Doornikstraat eenzijdig en ruïneus, de Veemarkt een parking. De hoek naast de Veemarktpoort was nog een café (waar vind je nog Whitbread?) en natuurlijk staat er nog een blikken telefoonhokje te blinken (wat is een telefoonhokje, opa?).

Daar dwaalde ik rond, vrij als een vogel, in het Schipperskwartier, met mijn verschepings -en douanedocumenten, op weg naar Den Engel, langs de hoeren, het rauwe volk, de verloederde straten, tweemaal per dag. En ik was gelukkig, ik was er thuis.