Hoe de contrareformatie een weddenschap won

In de pandgang, vóór de eerste Lepanto-schilderij, trof ik hen. Zij waren heftig aan het discussiëren en hoorden mij niet als ik vroeg of zij een woordje uitleg wensten. Zij was een Antwerpse, hij was van ‘boven de Moerdijk’. Dat was duidelijk aan zijn taal te horen. Zij wilde hem laten kennis maken met al die Antwerpse pracht, maar bleek nog niet helemaal overtuigd… We gingen met drieën scheep tegen de Ottomanen en zij werd met de minuut enthousiaster: ‘zie je wel!’ riep ze telkens uit en toen we bij Pius V belandden, kon ik aan zijn reacties uitmaken dat hij een overtuigde calvinist was. Maar hij gaf toch toe dat ‘die paus van jullie toch een pientere kerel met geweest zijn.’

Wetende dat hij een calvinist was, dacht ik bij mezelf: ‘Let straks op je woorden als de geschiedenis van de kerk uit de doeken doet.’ Maar dat was geenszins een probleem: haar enthousiasme en haar Roomse opvoerding domineerden heel het scenario. Het was buiten aan de calvarieberg dat duidelijk bleek dat zijn onder elkaar een weddenschap waren aangegaan. Zij claimde duidelijk haar overwinning maar hij gaf ruiterlijk toe dat zij gewonnen had en toen ze terug in de kerk kwamen zag ik nog net dat hij een briefje en de glazen offerblok stak!

Ik had heel eventjes een zoete smaak tussen mijn kiezen…

(de ervaringen van een nieuwe Sint-Paulusvriend, Paul Caroen)