Laat ze maar in hun waan

‘Achteraan in de kerk, bijna onder het orgel, heb ik het schoonste zicht op het schip en mijn collega’s apostelen. Toegeven mijn strijdvaardig alter ego boven het hoofdaltaar heeft wel een betere kijk op de heilige dominicanen in het hoogkoor.

Maar ik sta hier goed. Als de kerk open is voor de bezoekers, komen ze allemaal naar mijn reliek kijken. Soms zie of hoor ik ze twijfelen aan de echtheid van mijn gebeente, maar ik zwijg. Ge moet niet alles zeggen, laat ze maar aarzelen, die lichtgelovigen.

De laatste tijd, met die corona, zie ik haast niemand meer. Vroeger mocht ik één keer per jaar mee naar buiten met de processie. Dan droegen de scouts van de parochie me fier rond in de stad. Bekijks dat ik had, de mensen stonden op afstand en fluisterden: ‘Dat beeld is van goud!’

Ik heb nog een foto uit 1949 die ik u graag laat zien. Hopelijk zie ik vlug weer wat meer volk.’