Saint-Paul-sur-Nivrance

Weet je nog, tijdens een vakantie, misschien deze zomer nog, met de auto op weg naar het zuiden? Dat dorpje in het midden van niets, gebouwd op een heuvel, dat je al van ver ziet? De te grote kerk nog netjes in het midden, wat verloren huizen, de pastorie, kippen scharrelen tussen de bomen, een vervallen mairie met tricolore en lichtblauw gekleurde luiken? Een ruïne, meestal van een kasteel, soms van een klooster of een kerk?

Deze foto geeft me een vakantiegevoel, ondanks de al herfstige wolken. Sint-Paulus, opgevlogen van haar platte, zompige grond, verheven naar een zuiderse hoogte. De bomen in en rond de Lourdestuin accentueren de opgang, de kloosterruïne op de voorgrond doet het andersom en lijkt mysterieus onpeilbaar diep.

Als Antwerpenaren geen geld hadden om op reis te gaan en mensen vroegen hen na de vakantie waar ze geweest waren, dan antwoordden ze “naar Nivrance” (een Frans klinkende, onbestaande verbastering van het Antwerpse ‘nieverans’, nergens). Saint-Paul-sur-Nivrance, zou in de Lourdestuin een petanqueveld passen?