The Organ Gang

Boven op het historisch orgel van de Sint-Pauluskerk staat een wilde bende muziek te maken, te zwaaien en te trappelen. Er is echt geen houden aan en de helft van ons klassement ‘inkomende correspondentie’ wordt ingenomen door klachtenbrieven van bewoners van de Veemarkt en de Nosestraat over dat stelletje ongeregeld.

Nochtans zijn ze er in de 17de eeuw rustig aan begonnen, daarboven. Ze hadden een goede reputatie en gedroegen zich. Toen waren er natuurlijk nog meer dominicanen in de Sint-Pauluskerk, dat hielp. Vandaag heeft het jonge grut de ruimte hoger dan twintig meter gekaapt. Het is uit de hand beginnen lopen, toen ze tijdens de covidepidemie een bende hebben opgericht, The Organ Gang. Er was in die tijd veel minder volk in de kerk, minder toezicht ook en daar hebben ze van geprofiteerd, de nozems.

Overdag gaat het nog en wanneer Bart Rodyns op het orgel speelt dan houden ze zich gedeisd, maar als je eens een keer ’s nachts de kerk binnenwandelt, dan heb je een grote kans om ze aan het werk te zien en, veel erger, te horen. Links en rechts staan grote engelen te trompetteren, in het midden staan de kleinere exemplaren woest met de armen te zwaaien, terwijl ze meestal onverstaanbare zinnen rappen. Af en toe kun je woorden of fragmenten oppikken, zoals ‘alleluja, bro’. Achteraan zit er één ‘boeieuh’ te brullen, hem boeit het allemaal niet zo erg, in tegenstelling tot wat hij zegt.

Die jeugd van de 17de eeuw, niets mee aan te vangen en we zitten er mee, ze zijn ‘forever young’.