Veel te veel mirakels

Pater Peter Vloers o.p. van het Antwerpse predikherenklooster gaf in 1658 het eerste deel uit van zijn ‘Wonderbaere Mirakelen van den H. Roosencrans’. Het beroemdste verhaal, ‘Handschrift wederom gegeven van de duyvel’ heeft Willem Kerricx in 1688 overtuigend in marmer uitgebeeld, links en rechts aan de pilaartroon. Vijf van de mirakelen zijn in de noordelijke lambrisering gebeiteld in de 17de eeuw, vlakbij onze Mariakapel en vijf zijn vereeuwigd als miniatuurschilderij in de 18de eeuw, onder de pilaartroon voor Maria van de Rozenkrans.

Vloers gaf er in de twee delen van zijn mirakelbeschrijvingen een lap op en verhaalt er veel. Veel te veel, als je ze op vijf schilderijtjes wilt weergeven. De anonieme kunstenaar, gedreven door volledigheidsambitie, heeft op één schilderij dan maar drie mirakelen samengebracht. Links zien we nog net de armen van een drenkeling en zijn onder de golven verdwijnende schip. Door het bidden van de rozenkrans werd de man gered door tussenkomst van Maria en Jezus. Op de achtergrond een huis in de vlammen, gelukkig een woonst waar het bidden van de rozenkrans dagelijkse kost was, dus Maria stond al klaar voor interventie.

Op de voorgrond staat het meest intrigerende verhaal van de drie op het paneeltje. In 1550 dacht de man met de dolk dat zijn vrouw hem ontrouw was geweest in Barcelona, waar ze woonden. Zie nu toch eens naar dat brave dutske, je ziet toch dat die niet naar andere mannen kijkt? Haar man hief de dolk, zij tot haar geluk de rozenkrans, waardoor de brute vent tot bezinning kwam en voor het vervolg laten we pater Vloers aan het woord: “De man heeft aen syn vrouw sints alle eer bewesen, en heeft beneffens haer den roosen-crans ghelesen”.

Deze scène staat ook op de lambrisering verteld. Daar is de vrouw haar rozenkrans kwijtgespeeld, als dat maar goed afloopt en de man… heeft een helm op het hoofd, waarschijnlijk als zinnebeeld voor masculien geweld en onbegrip.