Zeker geen gele

We hebben nogal wat documenten over de Oostenrijkse periode in de 18de eeuw doorploegd, toen we de geschiedenis van onze Rozenkransmadonna van Caravaggio ontrafelden. Daardoor lazen we in het archief van de Sint-Pauluskerk ook een instructie van de Antwerpse bisschop Dominicus de Gentis, gedateerd 13 augustus 1754.

De bisschop stuurde op die dag een brief aan de Sint-Walburgiskerk, die zoals u weet de parochiale voorganger van uw geliefde Sint-Pauluskerk was. Om de tekst kracht bij te zetten liet hij de brief niet alleen van hem komen: ‘ende van haere keijserlijcke ende koninklijcke majesteijt, de koniginne van Hongarijen, Bohemen, etc.’

Dat kan tellen. Nu gaat het komen, denk je dan, hier werd geschiedenis geschreven. ‘Er is een groot misbruik vastgesteld’, begint het veelbelovend, maar dan volgt snel de anticlimax. De pastoor, onderpastoors en kapelaans van Sint-Walburgis ‘en alle andere, die het ook aangaan’, zijn zwaar de mist in gegaan. Ze hebben ‘op den autaer geele keirssen gebrand, terwijle het Alderheijligste Sacrament is uijtgestelt’.

De bisschop schreef niet in de brief wat er mis is met gele kaarsen, wanneer het Heilig sacrament is uitgestald, maar verwees naar een verbod van zijn voorganger. Dezelfde obsessie voor detail vonden we tijdens ons onderzoek ook bij Jozef II. De zoon van Maria Theresia had niet voor niets de bijnaam ‘keizer-koster’.