Onherkenbaar mooi!

De barokke altaren van de Sint-Pauluskerk in Antwerpen zijn gemaakt om naar op te kijken. Van op een afstand geniet je van een mooi overzichtsbeeld van een altaar, maar als je dichterbij komt dan zie je pas dat de schilderijen en andere ornamenten in de altaren helpen om je blik naar boven te richten, denk maar aan de getorste (gedraaide) zuilen van het O.-L.-Vrouwaltaar en dat van het heilig Sacrament. De bezige putti nodigen je uit om mee naar boven te klimmen, al doe je dat veiligheidshalve best alleen met je ogen.

De schilderijen aan de altaren willen hetzelfde met je doen. Onderaan staan er vaak interessante beeldfragmenten, maar als je goed kijkt, dan zie je dat de actie zich meestal begint af te spelen ergens halverwege deze monumentale taferelen. E.H. Mannaerts vertelt zijn cursisten terecht dat het voor een preconciliair priester tijdens de consecratie telkens een overweldigende beleving moet geweest zijn, dat moment dat kelk en hostie en de ogen van de priester tegelijk opwaarts gaan. Stel je dat voor aan het heilig Sacramentsaltaar, dan klopt het plaatje perfect.

Je kan zo dicht bij een altaar gaan staan en je camera zo hoog richten, dat je geen overzicht meer hebt en dat de zichtbare details onherkenbaar mooi worden. Wie weet aan de voet van welk altaar ik stond voor deze foto? Het is één van de drie grote barokaltaren in het schip van de Sint-Pauluskerk.