nl en
menu

Preken

Terug naar overzicht

Preken

Preek van de week: 31 mei 2026 - Didier Croonenberghs o.p.

De pastoor van onze parochie, Didier Croonenberghs o.p. of één van zijn medebroeders houden tijdens de zondagsviering een homilie. Een wekelijkse pastorale handleiding voor de gelovigen op basis van het evangelie. Hieronder vindt u de preek van de voorbije week: 

Een anglicaan, een lutheraan, een orthodoxe en een katholiek leunen aan de toog van het beste café van Antwerpen, de Zwoele Zwaluw, en discussiëren over theologie. Na een paar Bollekes komt het gesprek op de vraag naar Gods moedertaal. Iedereen haalt zijn eigen argumenten boven om zijn stelling te verdedigen.

De anglicaan, een kenner van de Bijbelse teksten, beweert dat Gods taal onmogelijk iets anders kan zijn dan het Hebreeuws, de taal van het Oude Testament. De lutheraan pleit eerder voor het Aramees, de taal van de historische Jezus. De orthodoxe stelt dan weer heel logisch dat God natuurlijk Grieks spreekt, de taal van de Geest. En ten slotte besluit de rooms-katholiek – met een onmiskenbaar gevoel voor compromis – dat wanneer de drie personen van de Drie-eenheid samen zijn, zij zich bedienen van… het Latijn.

De trinitaire dimensie van God is zonder twijfel een van de meest kenmerkende en tegelijk moeilijkste trekken van het christelijk geloof. Maar geef toe: sommige manieren waarop over de Drie-eenheid wordt gesproken, doen glimlachen. Alsof dit dogma vooral een abstracte theorie zou zijn over wat God in zichzelf is. Of een discussie over het geslacht van de engelen. Laten we ernstig blijven. We kunnen dat allemaal wel geloven, maar verandert het werkelijk iets aan ons leven?

Het mysterie van de Drie-eenheid is echter geen abstract begrip dat buiten ons staat. Het is een werkelijkheid die geleefd wil worden. De inzet van dit mysterie is immers niet zozeer te onthullen wie God is, maar ons te openbaren wie wij zijn: wezens van relatie.

De mens wordt geboren uit een relatie. Hij is niet alleen door zijn roeping, maar in zijn diepste wezen een relationeel wezen, een wezen van wederkerigheid. Naar het beeld van deze drie-ene God geschapen zijn, betekent dan ook dat eenheid in verscheidenheid tot ons wezen behoort. De mens is een wezen van relatie, want zonder liefde kan hij niet groeien. En God kan, net als een klein kind, niet groeien zonder ons.

Achter dit dogma schuilt een heel eenvoudige existentiële waarheid:
Het is niet goed dat de mens alleen zou zijn.
Het is niet goed dat God alleen zou zijn.
Wij geloven in één God, niet in een eenzame God.
Maar laten we goed begrijpen wat dat betekent.

Relatie is niet zomaar een ontmoeting van twee tegenover elkaar. In elke echte ontmoeting is er altijd een derde aanwezig… een Ander. Want liefde is niet de spiegel van onze verlangens, maar de plaats van een openbaring. Meer nog: in het hart van elke liefdesrelatie zijn er loslaten, ruimte en afstand.

In een wereld die alles wil beheersen, is trinitaire leven een moeilijkere weg. Want die weg laat een “derde” toe in de relatie. Iets anders. Het gaat niet om een confrontatie van twee standpunten of een loutere face-to-face. De Geest nodigt zichzelf uit in onze menselijke relaties.

Soms moet een relatie zelfs “gedriehoekt” worden. Wanneer twee mensen tegenover elkaar vastlopen, kan een derde de weg openen naar verzoening en nieuw begrip. Trinitair leven betekent precies dit: ruimte maken voor de Geest in onze menselijke relaties. Want waar wij vastlopen in onze zekerheden, maakt de Geest recht wat krom is en soepel wat verstard is. Hij opent een toekomst waar wij alleen nog een impasse zien.

Want in een relatie tussen twee mensen loert altijd een zekere vorm van bezit wanneer we opgesloten blijven in de dualiteit. Mijn kind. Mijn vrouw. Mijn man. De moeder van mijn kinderen. De Drie-eenheid herinnert ons eraan dat we niet van onszelf zijn. In een “trinitaire” relatie is het alsof God aan onze tafel komt zitten. Hij openbaart ons een aanwezigheid die ons overstijgt, omdat wij niet de oorsprong zijn van wat wij beleven.

Moge dit geloof in deze God, wiens gelaat Vader, Zoon en Geest is, voor ons allen een blijvende bron zijn van licht, vrede en openheid.

Bij het begin van elke eucharistieviering horen wij de trinitaire woorden van de heilige Paulus. Ze vormen het slot van een prachtige uitnodiging uit de tweede brief aan de Korinthiërs, zoals we in de tweede lezing hebben gehoord, die eigenlijk alles samenvat:

Broeders en zusters,
laat alles weer goed komen,
neemt mijn vermaning ter harte,
weest eensgezind,
bewaart de vrede,
en de God van liefde en vrede zal met u zijn.

Dit is een uitnodiging die in al onze menselijke relaties een plaats moet krijgen, zodat ze geen confrontatie worden, maar drie-eenheid zijn,….Amen.

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte

We verzenden een wekelijkse nieuwsbrief met activiteiten en informatie over Sint Paulus.

Inschrijven