januari 2021
We zijn net getuige geweest van een bijzonder fenomeen: de conjunctie van Jupiter en Saturnus. De laatste keer dat dit gebeurde was bijna 800 jaar geleden… de tijd van de stichting van de orde van de predikbroeders!
Er is zeker iets fascinerends aan sterren… en niet alleen aan dit fenomeen of aan het verhaal van de magie aan de kribbe… Het is niet toevallig dat de heilige Dominicus met een ster ter hoogte van zijn voorhoofd wordt afgebeeld.
Sinds het begin der tijden hebben sterren tot de verbeelding gesproken. Ze zijn het symbool van ons lot, onze toekomst, onze dromen. Vele van onze tijdgenoten geloven ook in hun sterrenbeeld. Natuurlijk valt het mysterie van God niet te ontrafelen in de sterren. Maar is er niet diep in ons het verlangen om een eeuwig fonkelende ster te ontdekken? Is er geen verlangen naar verandering, naar een nieuwe ster in deze donkere tijden?
Download deze publicatie
december 2020
“Blijf wakker” zegt het evangelie van de eerste zondag van de advent. Het is als een opdracht, een levensproject dat aan iedereen wordt gegeven. De advent is niet alleen een tijd van wachten of voorbereiding op Kerstmis, ook al wordt dit jaar zeer speciaal.
De advent is de periode die ons herinnert aan de juiste plaats van de tijd. Hij nodigt ons uit om ons open te stellen voor wat er gebeurt! Het is inderdaad een korte speciale episode in het liturgisch jaar, die tegelijk de gewone menselijke tijd moet reflecteren. In die zin bestaat wakker blijven niet uit passief wachten. Het gaat erom uit onze slaperigheid te komen, uit onze valse strijd, uit onze emocratie waarin emoties onze keuzes dicteren. Het is waar dat we ons soms gedragen alsof we iets van de toekomst weten, verwachten en bepaalde verwachtingen kunnen ons boos maken als de toekomst waarop we hopen niet komt zoals wewillen.
Maar is er niet een licht —dat van Kerstmis— dat ons uitnodigt om de toekomst anders te zien? Het is geen kwestie van wachten of verwachten op “wat we denken te weten”, maar van geloven in een toekomst.
Download deze publicatie
november 2020
Nog tijdens het interview met E.P. Didier Croonenberghs o.p., de nieuwe pastoor van de Sint-Paulusparochie in Antwerpen, waren we het er over eens dat we bovenstaande tekst als titel zouden nemen. Die korte zin verklaart waarom pater Didier dominicaan is geworden en bevat tegelijk de ambitie om iedereen waar hij mee in aanraking komt warm te maken voor het evangelie. Hij zegt: “Ik wil aanstekelijk zijn met mijn boodschap als enthousiaste dominicaan.”
Pater Didier werd geboren in Namen (1978) en groeide op in Rixensart, nabij Waver. In de lokale parochie van Saint-Etienne kwam hij af en toe in contact met paters dominicanen (of predikheren) en als student rechten aan de universiteit van Louvain-La-Neuve ontmoette hij meerdere dominicanen, die o.a. aalmoezenier waren bij de scoutsbeweging.
Die mannen staken Didier aan met hun engagement en de diversiteit van hun ideeën. Hij werd diep geraakt door de manier waarop ze hun geloof verkondigden. Dat deden ze door hun manier van leven, door een voorbeeld te zijn.
Download deze publicatie
oktober 2020
Vorige eeuw trokken vanuit Vlaanderen duizenden missiezusters en missionarissen naar andere werelddelen om het woord van God te verkondigen. Zij gaven gehoor aan de vraag van Jezus om de blijde boodschap te verkondigen aan alle mensen.
Door hun manier van leven en werken gaven zij een voorbeeld van wat christenzijn betekent. Velen kwamen niet meer terug. Mijn tante nonneke vertrok naar de missie van Chota-Nagpur in Ranchi als twintigjarige om in een kraamkliniek te werken. Ze werd 46 jaar en is nooit meer terug naar België gekomen. Misschien wou ze ook niet meer terug omdat haar roeping net daar gestalte kreeg.
Oktober is in de hele katholieke kerk de actiemaand van Missio. Elk Missio-land kiest dan een thema en een gastland uit. Centraal staat natuurlijk altijd de verkondiging en beleving van het evangelie.
Download deze publicatie
september 2020
Het lijkt erop dat we na 15 augustus genoeg gevierd hebben in de kerk, het feest van Allerheiligen en Allerzielen komt pas in november. Wie de liturgische kalender bekijkt merkt echter dat op 13 september de kerk het feest van de. “Kruisverheffing” viert.
Dit feest wordt eveneens gevierd in de oosterse orthodoxie. De datum valt bij de katholieke en een deel van de orthodoxe kerken op 14 september en een ander deel van de orthodoxe kerken viert het in lijn met de juliaanse kalender op 27 september. Dit feest is één van de twaalf grote feesten binnen de Oosterse orthodoxie.
De oorsprong van dit feest ligt in de jaarlijkse viering van de kerkwijding van de basiliek van het Heilig Graf in Jeruzalem, die samenviel met de vondst van het Kruis. De wijding vond plaats op 13 september 335. Deze basiliek staat volgens de overlevering op de plaats waar Christus tussen kruisdood en verrijzenis lag opgebaard.
Download deze publicatie
juli 2020
De grootste viering van het jaar in de Sint-Pauluskerk is ongetwijfeld die van Maria Tenhemelopneming op 15 augustus, tevens Moederdag in het Antwerpse . De Sint-Pauluskerk op haar best, met traditiegetrouw het O Beata Mater van August De Boeck op het einde van de viering.
Het zal dit jaar een beetje in mineur zijn of wat een voor het blote oog onzichtbaar coronabeestje kan aanrichten.
Ik kom uit een tijd dat Maria alom tegenwoordig was, in iedere straat was er wel een Mariabeeldje aan de gevel te vinden. Hoeveel weesgegroetjes hebben we niet gebeden. In het Don Bosco instituut te Hoboken vertelde een pater salesiaan bij het begin van een nieuw schooljaar:” Iedere leerling die naar hier komt is gestuurd door Ons- Lieve-Vrouwke.” In de meimaand kaarsjes aan de Mariagrot, bedevaarten naar Lourdes en met water van de bron terugkomen… is dit allemaal verleden tijd?
Download deze publicatie
juni 2020
In de avond van die eerste week, toen de deuren van de verblijfplaats der leerlingen gesloten waren uit vrees voor de Joden, kwam Jezus in hun midden staan en zei: “Vrede zij met u” (Johannes 20, 19-20)
Het was symbollsch mooi geweest, de kerken weer open met Pinksteren. Na weken in onze verblijfplaats, zoals de vrienden van Jezus uit schrik voor joden, wij uit schrik voor het coronavirus, terug buiten. En aan iedereen vertellen: wees niet bang, de vrede zij met u.
In zijn werk “Huis Clos” voert Jean-Paul Sartre drie mensen ten tonele, samen in één huis. De deuren en vensters zijn gesloten, die van het huis en wat erger is ook die van hun hart. Niets brengt hen samen, niets houdt hen samen. Ze hebben elkaar niets (meer) te zeggen. Ze leven naast elkaar, onverschillig, uiteindelijk vol haat. En dan valt het woord: de hel. L’enfer, c’est les autres.
Download deze publicatie
mei 2020
“Tegen het vallen van de avond” (Mc 4.35). Zo begint het Evangelie dat we hebben gehoord. Sinds weken lijkt het erop dat de avond is gevallen. Dichte duisternis heeft onze pleinen, straten en steden bedekt. Zij heeft beslag gelegd op ons leven. Een oorverdovende stilte en een desolate leegte vult alles en waar ze langskomt, veroorzaakt ze verlamming.
Je kunt het voelen in de lucht, je merkt het in de gebaren, de blikken zeggen het. We zijn bang en verloren. Net als de leerlingen in het Evangelie werden we opgeschrikt door een onverwachte en razende storm. We werden ons bewust dat we in hetzelfde schuitje zitten, allen broos en gedesori nteerd, maar tegelijkertijd belangrijk en noodzakelijk, allen geroepen om samen te roeien, allen behoeftig aan troost.
Op deze boot… zitten we allemaal. Zoals de leerlingen, die met éénn stem en angstig zeggen: “Wij vergaan” (v. 38), zo hebben ook wij ons gerealiseerd dat wij niet ieder voor zich kunnen verder gaan, maar alleen samen.
Download deze publicatie
april 2020
Op 21 april wordt de nieuwe kerkraad van de Sint-Pauluskerk gekozen. In vroegere tijden gebeurde die verkiezing met bonen. Het kiezend lid van de kerkraad stak een witte of een zwarte boon in een zakje. Het kandidaat-lid was verkozen als er meer witte dan zwarte bonen in het zakje zaten.
De traditie om met bonen je stem uit te brengen dateert al van de middeleeuwen. De stad Groningen vermeldt dat er in de 15de eeuw een hoed werd gebruikt, waaruit de kandidaatgemeenteraadsleden een boon mochten kiezen. De hoed kon dichtgesnoerd worden, zodat je niet kon zien welke kleur je vast had.
Op 21 april zal het er in Sint-Paulus wat minder folkloristisch aan toe gaan. Uit goede bron hebben we vernomen dat er met stembriefjes zal worden gewerkt. Jammer, de redactie hoopte op foto’s van de oude en nieuwe leden, getooid met zorrohoeden, waaruit af en toe witte en zwarte bonen vallen.
Download deze publicatie
april 2020
Zwarte Gedachten (Een wat vreemde paasboodschap)
Waarde confraters, beste vrienden, van diegene die me zou verteld hebben dat ik deze titel ooit zou gebruiken om mijn kapelheren aan te schrijven, zou ik gedacht hebben dat een kort tot semi lang verblijf in St Amedeus deze mens flink vooruit zou helpen. Maar toch staat de
titel daar!
Nieuwsbrief
We verzenden een wekelijkse nieuwsbrief met activiteiten en informatie over Sint Paulus.
